Felicja Głowacka (ur. 31 marca 1896 w Warszawie, zm. w kwietniu 1953 tamżeKubaszewska, Sandel 1975, s. 365, 366) – polska malarka i rysowniczka.
Panieńskie nazwisko Datyner. Z wykształcenia i wykonywanego zawodu była dentystką. Wyszła za mąż za malarza i rysownika Edwarda Głowackiego. Podczas okupacji niemieckiej została aresztowana i przebywała najpierw na Pawiaku, a następnie była więźniarką obozu koncentracyjnegoKubaszewska, Sandel 1975, s. 366.
W zakresie sztuk plastycznych była samoukiem, tworzyła dopiero od 1948 i intensywnie, ale bardzo krótko, bo do 1951 r., gdy choroba uniemożliwiła jej dalszą aktywność na tym polu. W malarstwie posługiwała się techniką gwaszu oraz pastelu, w późnych pracach z dodatkiem różnych folii, natomiast w rysunku używała ołówka, tuszu i kredek, w tym sangwiny. Tematyką jej dzieł były reminiscencje przeżyć obozowych, sceny figuralne oparte na sztukach teatralnych i dziełach literackich, a pod koniec kompozycje abstrakcjonistyczneKubaszewska, Sandel 1975, s. 366.