Opiekowała się salą matek z dziećmi, wśród których było 19 niemowląt. Dostarczała więźniarkom produkty żywnościowe, które były przemycone oraz przekazywała informacje z zewnątrz. Zdarzało się często, że pod pozorem kontroli sanitarnej (szukania wszy) szła do cel przejściowych, w których znajdowali się nowo aresztowani, i po nawiązaniu z nimi kontaktu przekazywała wiadomości lub grypsy. 31 lipca 1944 została zwolniona z więzienia, ale tylko formalnie, ponieważ z rozkazu Niemców musiała tam pozostać razem z położną Stanisławą Wójcik celem opieki nad załogą i 105 pozostawionymi więźniami13 sierpnia rozstrzelano z nich wszystkich 80 mężczyzn i 18 z 25 kobiet, 7 kobiet zatrzymano do obsługi kuchni, ale dwie z nich zginęły 18 sierpnia 1944, w ostatniej egzekucji na Pawiaku.. 21 sierpnia Krystyna, jako jedna z nielicznych była świadkiem wysadzenia przez Niemców Pawiaka, a w dniu następnym została wywieziona do obozu w Pruszkowie. Tam włączyła się do grupy tzw. lekarzy wolnościowych, spotkała znajomych i z pomocą organizacji konspiracyjnej została wraz z położną Wójcik wyprowadzona z obozu przez pielęgniarki niosące kosze z brudną bielizną. Początkowo musiała się ukrywać, pracując w filii ewakuowanego Szpitala Wolskiego w Milanówku.