Kanony 4-7 zajmują się cudzołóstwem. Kanon 4 określa kary dla mężczyzny podejrzanego o cudzołóstwo z żoną innego mężczyzny. Po pierwsze, należy mu zakazać odwiedzania kobiety, a jeśli odwiedzi ją ponownie, musi stanąć przed kościołem i zostać poddany próbie rozpalonego żelaza, aby udowodnić swoją niewinność. Jeśli zostanie udowodnione, że dopuścił się cudzołóstwa, kanon 5 nakazuje „eviretur” – a zatem należy mu obciąć penisa – a następnie wygnać. Karą dla kobiety cudzołożnej jest okaleczenie nosa, znana bizantyjska kara, chyba że mąż się nad nią zlituje. W takim przypadku oboje powinni zostać wygnani. Kanon 6 dotyczy cudzołóstwa z udziałem duchownych: jeśli mężczyzna podejrzewa, że duchowny spotyka się z jego żoną, należy duchownemu zakazać odwiedzania jej; jeżeli wykroczenie się powtórzy, należy zgłosić je władzom kościelnym. Trzecie wykroczenie będzie skutkowało pozbawieniem oskarżonego święceń duchownych. Będzie on wówczas podlegał takiej samej karze, jaka opisana została w kanonie 5. Kanon 7 zabrania zarówno alfonsowi jak i nierządnicy „deprawowania żony słowami”, które mogłyby nakłonić ją do cudzołóstwa. Również w takim przypadku zastosowanie mają kary określone w kanonie 5.