Nagość w antropologii biologicznej (fizycznej) oznacza wyróżniającą cechę ewolucyjną rodzaju Homo, polegającą na trwałym zaniku owłosienia.
Około 220 milionów lat temu u ssaków rozwinęły się włosy. Najbliżsi genetyczni krewni człowieka, małpy człekokształtne, a w szczególności szympansy, posiadają futro. Człowiek jest dziś jedynym naczelnym, który z natury jest nagi, to znaczy posiada mało owłosienia na dużych powierzchniach ciała. Dotychczas nie udało się uzyskać wiarygodnych informacji na temat ewolucji nagości u ludzi, ponieważ włosy nie tworzą skamieniałości. Naukowcy z Uniwersytetu Utah w 2004 roku odkryli receptor w ludzkim ciele, który produkuje białko wpływające na skórę; podejrzewają, że białko to ma za zadanie chronić skórę przed promieniowaniem słonecznym, co mogło stać się konieczne w wyniku utraty włosów. Do tego doszło najpóźniej 1,2 miliona lat temu.
Różne teorie próbują wyjaśnić ewolucyjny rozwój zaniku owłosienia u człowieka. Jedną z podstawowych funkcji gęstego owłosienia jest termoregulacja;