z tego powodu długo przypuszczano, że wczesny człowiek ścigał swoje ofiary w wysokich temperaturach na długich dystansach, wobec czego ewolucyjnie pozbył się owłosienia, aby uniknąć ryzyka udaru cieplnego. Ta teoria jest częścią obalonej hipotezy sawanny. Z kolei zgodnie z wciąż nieobaloną teorią wodnej małpy człowiek przez pewien czas żył w pobliżu wody, w której mogły rozwinąć się te cechy, które są nietypowe dla organizmów żyjących głównie na lądzie, a które odróżniają człowieka od innych naczelnych: podskórna tkanka tłuszczowa, szczątkowe błony pławne, wyprostowana postawa oraz układ kończyn, który wydaje się optymalnie przystosowany do poruszania się w wodzie – a także mała ilość owłosienia.
Opanowanie ognia również mogło być czynnikiem kompensującym brak włosów. Nie można jednoznacznie ustalić, kiedy rodzaj Homo nauczył się ujarzmiać i kontrolować ogień. Najwcześniejsze znane palenisko znajduje się na północy Izraela w Geszer Benot Ja’akow. Ma ono około 790 tysięcy lat i mogło należeć do hominidów z gatunku Homo erectus lub Homo ergaster. Powszechnie uważa się, że Homo erectus był pierwszym gatunkiem rodzaju Homo, który opanował ogień. Należy również do pierwszych, które mogły chodzić w pozycji wyprostowanej i wykorzystywały polowanie jako kluczowy element zaopatrzenia w żywność.