Motywy zdobnicze również odpowiadają powyższym – występują motywy geometryczne, roślinne, pejzaże. Niektóre z naczyń tego okresu wykazują pewne podobieństwa do wczesnych, przedharappańskich form znanych z Kot Diji, Kalibanganu (kultura Sothi-Siswal) oraz Amri).
Analiza rodzajów ceramiki występującej w okresie IA pokazuje, że dojrzała kultura harappańska w Surkotadzie ma powiązania z pewnymi wcześniejszymi tradycjami garncarskimi, które były szeroko rozpowszechnione w trzecim tysiącleciu p.n.e. w północno-zachodniej części subkontynentu indyjskiego, a także na terenach dzisiejszego Iranu, Afganistanu czy Turkmenistanu. M.R. Mughal nazywa to „fenomenem przedharappańskim”. W tym okresie pojawia się znaczna ilość prymitywnych narzędzi wytwarzanych z kości, które wykazują podobieństwo do podobnych artefaktów ze stanowisk w Szahr-e Suchte, Damb Sadat, Anjira i Siah Damb i są nieco starsze niż datowanie przyjęte na tym stanowisku. Odnaleziono również pochówki dokonywane w naczyniach ceramicznych, podobne do tych z Kot Diji, których tradycja także wywodzi się ze wczesnych czasów induskich.