we wsi mieszkało 18 kmieci, 3 zagrodników, 3 komorników, 2 ubogich i 3 rzemieślnikówA. Pawiński Polska XVI wieku pod względem geograficzno-statystycznym, tom III, „Małopolska”, Warszawa 1886, s. 262 (w źródle z 1581 roku wieś występuje pod nazwą „Byadolyn”).. Po 1630 roku Biadoliny przeszły w wieczystą dzierżawę kapituły krakowskiej.
XVIII wiek W XVIII wieku na terenie miejscowości powstały cegielnia i gorzelnia. W 1772 roku, po I rozbiorze Polski, wieś znalazła się na terytorium Austro-Węgier. Dobra radłowskie biskupów krakowskich, obejmujące wraz z Biadolinami Radłowskimi około 20 wsi, zostały czasowo zasekwestrowane przez władze austriackie w 1782 roku, gdy biskupem krakowskim był Kajetan Ignacy Sołtyk, a w 1785 roku uległy całkowitej konfiskacie i stały się galicyjskimi dobrami kameralnymi. Następnie zasiliły fundusz religijny utworzony patentem cesarskim z dnia 15 lipca 1785 roku. W tym okresie miejscowość należała administracyjnie do cyrkułu bocheńskiego, okręg Radłów, a pieczęć gromady Biadoliny Radłowskie przedstawiała św. Wawrzyńca w szatach diakońskich z atrybutami męczeństwa w rękachPaństwo radłowskie w metryce józefińskiej z 1785–1787 roku. Biadoliny Radłowskie i Łętowice, wydali A. Jaworska i J. Szymański przy udziale S. Koźluka, Towarzystwo Przyjaciół Ziemi Wojnickiej, Wojnicz 2002, s.