W 1887 młyn uległ pożarowi, został jednak odbudowany i rozbudowany według planów Carla Korna. Od 1896 działał jako spółka Neumann & Comp., w której pierwotnymi udziałowcami byli synowie Josefa, Louis i Albert, oraz ich wuj Michael. Kolejna rozbudowa zakładu miała miejsca w latach 1910–1912 – wystawiono wtedy nowy trzykondygnacyjny budynek zachodni oraz znacząco rozbudowano skrzydło wschodnie mieszczące silosy zbożowe. Wówczas kompleks zabudowań uzyskał postać, jaką miał zachować do końca swojego istnienia. Od 1925 oficjalna nazwa firmy brzmiała Neumann i Ska Młyny Parowe. Zatrudnionych w niej było – według stanu na rok 1938 – 75 robotników, trzech techników i 11 urzędników.
W latach II wojny światowej młyn przejął na własność wskutek przymusowej „aryzacji” dotychczasowy dyrektor Carl Kühn. Zakład funkcjonował pod nazwą Bielitzer Dampfmühle Kühn & Co. Po wojnie powrócił do prawowitych właścicieli, ale już 26 października 1945 został objęty przymusowym zarządem państwowym. Był to wówczas największy młyn parowy w powiecie bialskim i jeden z największych w ówczesnym województwie krakowskim. Zatrudnionych w nim było 114 osób, a średnia zdolność produkcyjna wynosiła 83 tony na dobę. Pożar w 1946 roku 6 września 1946 około godziny 17 w młynie wybuchł pożar, który doprowadził do kompletnego zniszczenia obiektu.