W wielogodzinnej akcji gaśniczej połączonej z ratowaniem maszyn i zgromadzonych zasobów zboża brały udział 34 jednostki strażackie, a także ludność cywilna. Ofiar w ludziach nie było, straty materialne oszacowano natomiast na dwa miliony złotych. Uporządkowywanie pogorzeliska trwało kilka kolejnych tygodni. Miejscowe zakłady przemysłowe objęto nakazem oddelegowania swoich pracowników w tym celu, do pracy wezwano ponadto wszystkich bezrobotnych. W szczytowym okresie na pogorzelisku pracowało codziennie około 150 osób. Według relacji świadków historii miało przy tej okazji dochodzić również do aresztowań i przymusowych wywózek, a ruiny młyna stały się czymś w rodzaju obozu pracy. Przymusowy udział w pracach porządkowych po pożarze, któremu towarzyszyły liczne akty przemocy, zapisał się szczególnie silnie w pamięci zbiorowej Wilamowian jako element celowych represji wobec tej grupy ludności.