Przyczyną takiego stanu rzeczy stało się intensywne wykorzystywanie rolnicze wzgórza w Farmanie, a co za tym idzie znaczne obniżenie jego wysokości i zniszczenie najmłodszych warstw osadniczych. Grubość osadów zawierających ślady osadnictwa zachowanych do dziś wynosi 3 metry. Wobec tego, wyróżnia się dziś łącznie pięć okresów osadniczych, w tym dwa możliwe do eksploracji: Okres I – okres przedharappański – kultura ceramiki Hakra – przed 2500 rokiem p.n.e. Okres II – okres dojrzałej kultury harappańskiej – 2500 – 2100 rok p.n.e. Okres III – okres późnej kultury harappańskiej – warstwa zniszczona; Okres IV – kultura ceramiki ochrowej (wg Surindera Sindha), kultura ceramiki szarej malowanej (wg Viveka Dangiego), warstwa zniszczona; Okres V – okres wczesnohistoryczny, warstwa zniszczona. Okres I Pierwsi mieszkańcy Farmany należeli do kultury ceramiki Hakra, a najstarsze zabytki archeologiczne z tego stanowiska datuje się na 2500 rok p.n.e. Budowali oni struktury w postaci dołów mieszkalnych wykopywanych w glebie rodzimej. Podobnego rodzaju konstrukcje z tego okresu znaleźć można w Bhirranie oraz Girawadzie. W dołach znaleziono ceramikę czerwoną typową dla kultury Hakra. Odnaleziono również niewielkie niecki służące jako magazyny, o średnicy od 30 do 90 centymetrów.