Z tego okresu pochodzą również koraliki ze steatytu oraz terakoty, a także terakotowe i wykonane z muszli bransolety. Stosunkowo prymitywne formy zamieszkania jakimi są doły ziemne wydają się nie pasować do poziomu rzemiosła, szczególnie kamieniarskiego i metalurgicznego jaki reprezentowali mieszkańcy. Dowodzi to tego, że stosunkowo wysoce rozwinięta technika przybyła na te tereny razem z mieszkańcami, a opracowana została wcześniej w innym miejscu. Wczesne osadnictwo w Farmanie oraz innych ośrodkach położonych w dolinie Ghaggaru i jego dopływów miało charakter rolniczy, a przejście do etapu budowy wczesnych miast miało charakter stopniowy i jako umowną datę początku dojrzałej kultury harappańskiej w tym regionie podaje się rok 2500 p.n.e.
Okres II Okres dojrzałej kultury harappańskiej w Farmanie jest kulminacją procesu kulturowego, który rozpoczął się na wczesnym etapie w ramach kultury Hakra i naturalnie przeistoczył się w dojrzałą formę kultury harappańskiej. Znajduje to odzwierciedlenie w formie osadnictwa, planowaniu miasta i materiale kulturowym znalezionym na stanowisku.