Jest z kolei bardzo podobna do ośrodków stosunkowo niedalekich i ma wiele wspólnego z ceramiką znajdowaną w Kalibanganie, Sothi, Bhirranie, Kunalu, Mitathalu czy Girawadzie, a także w ośrodkach w sąsiednim regionie zachodniego Pendżabu w Pakistanie. Większość cech ceramiki okresu dojrzałego wywodzi się bezpośrednio z okresu wczesnego i kultury Hakra, a niektóre pozostają wręcz niezmienione. Od ceramiki z Harappy różni się głównie rodzajem użytego do produkcji materiału. Niektóre ze znalezionych fragmentów ceramiki (cienka czerwona ceramika angobowana) wskazują na powiązania z kulturą Ahar-Banas, która rozwijała się w regionie Mewaru u podnóża gór Arawali.
Ceramika okresu II w Farmanie to typowa ceramika czerwona, którą dzieli się na kilka kategorii różniących się rodzajem wykończenia, zdobieniami i malowaniem. Ceramika szara stanowi mniej niż 1% całości znalezionego materiału. Glina użyta do produkcji jest dobrze wyrobiona, jakości od średniej do dobrej, bez gruboziarnistych domieszek. Naczynia są lekkie, o średniej grubości ścian, z wyjątkiem dużych słojów magazynowych. Ceramika jest dobrze wypalona, a do przeprowadzania tego procesu używano pieców zamkniętych.