Był sprawnym i zdolnym politykiem. Po ojcu odziedziczył oddany rodzinie panującej aparat biurokratyczny. Niektóre przynajmniej źródła wskazują, iż na początku swych samodzielnych rządów stawić musiał czoła kilku buntom. Ich stłumienie pozwoliło mu na kontynuowanie ekspansywnej polityki zapoczątkowanej przez ojca. Za jego panowania państwo osiągnęło największy zasięg terytorialny. Dzięki potężnej i doskonale zorganizowanej marynarce wojennej zdołał przejąć kontrolę nad częścią współczesnej Mjanmy oraz Półwyspu Malajskiego, jak i Sumatrą. Doprowadził do końca podbój Sri Lanki, ustanawiając jej nową stolicę w Polonnaruwie oraz włączając przynajmniej część północnego regionu wyspy bezpośrednio do swego państwa. Syngaleskiego króla Mahendrę odesłał do Tańdźawuru, gdzie monarcha ów zmarł w 1027. Zajął także Nikobary. Był, co za tym idzie, przedstawicielem pierwszej i jedynej indyjskiej dynastii, która podjęła kroki w kierunku zdobycia terytoriów leżących poza Indiami oraz ich przyległościami.