Na samym natomiast subkontynencie indyjskim podległe mu armie dotarły na północ, sięgając Gangesu, a także na północny wschód, najeżdżając Bengal. Na pamiątkę oparcia się o Ganges władca założył miasto Gangaikonda Cholapuram, do którego następnie przeniósł stolicę. Dbał o utrzymanie i rozwój sieci relacji handlowych łączących państwo ze światem zewnętrznym, w 1033 wysłał misję kupiecką oraz poselstwo do rządzonych przez dynastię Song Chin. Około 1012 władca Khmerów Surjawarman I wysłał mu rydwan wojenny jako symboliczny gest dobrej woli i przyjaźni.
Podobnie jak przodkowie był wyznawcą Śiwy. Jego duchowym mistrzem był Isana Śiwa Pandita, znany chociażby z inskrypcji w świątyni Bryhadiśwary w Tańdźawurze. Radźendra prowadził politykę religijnej tolerancji, wspierając także dźinizm, buddyzm czy wisznuizm. Idąc śladem swojego ojca przyjął rozbudowaną i sygnalizującą znaczne ambicje tytulaturę, w tym tytuł cesarski. Była ona zresztą jedynie odzwierciedleniem obecnego w ideologii rodu panującego kultu króla-boga. Tradycja deifikacji monarchy czy też szerzej przywódcy politycznego przetrwała wśród Tamilów aż do współczesności. Jej ślady dostrzec można na przykład w karierach M.G. Ramachandrana (MGR) czy Jayalalithy.