Gdy na dziesięć lat przed swoją śmiercią samodzielnie przejął władzę, stanął na czele rozległego imperium morskiego, stojącego u szczytu swej terytorialnej ekspansji. Był pierwszym władcą koronowanym w Gangaikonda Ćolapuram, nowej stolicy założonej przez Radźendrę I.

Zdolny dowódca i kompetentny polityk, zdołał utrzymać państwo odziedziczone po przodkach w nienaruszonym stanie. Tendencje odśrodkowe i wynikające z nich rebelie wymusiły na nim wszelako skupienie się na kwestiach wojskowych. Starał się niemniej podtrzymywać tradycje hojnego mecenatu kulturalnego i religijnego. Podobnie jak jego poprzednicy wspierał rozwój szkolnictwa. Dzięki darom monarszym mogło powstać chociażby cenione kolegium wedyjskie w Tribhuwani. Zapisał się w pamięci zbiorowej południa Indii jako jedyny władca z dynastii Ćolów, który zginął na polu bitwy. Poległ pod Koppam w 1054, w walce z władcą Ćalukjów Someśwarą. Na tronie zastąpił go współrządzący z nim od 1052 młodszy brat Radźendra II.

Małżeństwa i potomstwo W literaturze wymienia się imiona dwóch poślubionych przezeń kobiet. Mówi się zatem w niej odpowiednio o Trailokkiyamudayal oraz Ulagudaya Piratty.

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Władcy Indii Kategoria:Urodzeni w X wieku Kategoria:Zmarli w 1054