symfonia została uznana za najlepszą kompozycję 1993 roku.

Budowa Kompozytor ograniczył w swej ostatniej symfonii stosowanie procedur aleatorycznych. Symfonia ma budowę dwuczęściową, granica pomiędzy częściami jest zaznaczona zmianą tempa na szybsze, następuje także zmiana metrum na 9/8.

Utwór otwiera sekwencja posępnych akordów wykonywanych przez sekcję smyczkową con sordino, z nich przebija ekspresyjna melodia grana przez klarnet solo.

Załamanie wstępnego napięcia następuje, gdy ustaje regularna pulsacja rytmiczna i pojawia się pierwszy blok ad libitum, po nim przychodzi „drugi początek”, budowane w nim napięcie uchodzi w kolejnym bloku ad libitum; bardziej złożony „trzeci początek” przechodzi w orkiestralne tutti, którego kulminację stanowi linia melodyczna smyczków grana unisono. Rozwój tej części przerywają powtarzające się akordy rogów, do których dołącza pozostała sekcja dęta i smyczki, potem następuje ostatni blok ad libitum w pierwszej części.

Początek drugiej części ma przejściowy charakter, choć jest nośnikiem wyraźnego tematu. Narastająca energia zostaje przerwana blokiem ad libitum, w nim pojawia się fragment zbliżony do fanfary, który grają trzy trąbki, po nim wkracza solowa gra fortepianu na tle biegników granych przez puzony i fagoty.