Fortepian gra odrobinę uroczyście brzmiące akordy fortissimo.
Po grze fortepianu następuje cantando sekcji smyczkowej z liryczną frazą fletową. Tempo zwalnia do lento, pojawia się krótkie interludium grane przez klarnety, które z fagotami przetwarzają frazę graną przez flet. Kotły przejmują wzór rytmiczny motywu klarnetu. Następuje bardziej intymna faza symfonii. Następuje zdwajanie oktawowe pasm harmonicznych, a wraz z nim zwiększa się liczba grających instrumentów. Nakładające się wzory harmoniczne tworzą migotliwą fakturę, przywołującą skojarzenia z puentylizmem. Powraca fraza trąbki z części pierwszej, dołączają do niej puzony – polifoniczna faktura tego połączenia została osiągnięta za pomocą kontrapunktu aleatorycznego. Po nich wkracza sekcja smyczkowa z akordem zespolonym, który powtarzany zamyka tę część kompozycji. Następuje cantando w trzech etapach z otwierającym tę część rozbudowanym tematem. Cantando grane jest przez smyczki z towarzyszeniem sekcji dętej, fletów, obojów, instrumentów perkusyjnych i harfy. Faktura została zbudowana za pomocą trzyelementowego kontrapunktu rytmicznego, charakterystycznego dla muzyki Johanna Sebastiana Bacha. Cantando kończy się tak, jak się rozpoczęło, tj. granym przez smyczki unisonem. Pierwszy temat smyczków podsumowuje gęste tutti, po czym znów dochodzi do gry unisono smyczków.