Nie używali oni prostych określeń, lecz wyszukanych konstrukcji, składających się z wielu wyrazów
Twarde z wielkim żelazo topione kopotem, Twardy dyjament żadnym nie pożyty młotem, Twardy dąb wiekiem starym skamieniały, Twarde skały, na morskie nie dbające wały: Twardsza-ś ty, panno, której łzy me nie złamały, Nad żelazo, dyjament, twardy dąb i skały Jan Andrzej Morsztyn, Do Panny
Epitet tautologiczny Jest to epitet będący powtórzeniem, określeniem wyrażającym oczywistą właściwość danego przedmiotu i w związku z tym nie wzbogacającym w żaden sposób wiedzy o nim. Epitet taki może stanowić tylko stylistyczny ozdobnik, np. „zimny lód”, „kruche szkło”, „słodki cukier” (pleonazm).
Epitet zdobiący Epitet ten, zwany również epitetem dekoratywnym (epitetum ornans) jest to określenie banalne i narzucające się przez swoją powszechność a przez to pozbawione większej ekspresji, przydające tylko taniej ozdobności stylowi. Przykłady: „zimna mogiła”, „srebrne gwiazdy”, „koralowe usta”.
Epitet superlatywny Jest to określenie, które przypisuje danemu przedmiotowi pewną cechę w najwyższym stopniu, np. „najpiękniejsza w świecie”, „najjaśniejsza gwiazda”.