Epitet parzysty i wielokrotny Epitet parzysty to przyporządkowanie jednemu przedmiotowi dwóch (w potrójnym trzech) określeń. W poezji epitet ten powtarzany kilkakrotnie nadaje wierszowi specyficzny rytm (paralelizm).
Przykład epitetu parzystego Polały się łzy me czyste, rzęsiste Na me dzieciństwo sielskie, anielskie, Na moją młodość górną i durną, Na mój wiek męski, wiek klęski; Polały się łzy me czyste, rzęsiste... Adam Mickiewicz, Polały się... Przykład epitetu potrójnego: Cóż będę czynił w tak straszliwym boju, Wątły, niebaczny, rozdwojony w sobie? Mikołaj Sęp-Szarzyński, O wojnie naszej, którą wiedziemy z szatanem, światem i ciałem Przykład epitetu poczwórnego: Villon, our sad bad glad mad brother's name! Algernon Charles Swinburne, A Ballad of François Villon, Prince of All Ballad-Makers
Określniki w epitecie wielokrotnym mogą być ze sobą zestrojone aliteracją: The faint fresh flame of the young year flushes From leaf to flower and flower to fruit, Algernon Charles Swinburne, Atalanta in Calydon
Zobacz też
oksymoron (epitet sprzeczny)
Przypisy
Bibliografia Stanisław Sierotwiński, Słownik terminów literackich, Zakład Narodowy im. Ossolińskich, Wrocław 1970, wyd. III, bez ISBN.
Kategoria:Środki stylistyczne