W następnych latach jako lider nagrał niewiele płyt. Najlepszą z nich był zarejestrowany w 1969 album Zodiac. Pozostał jednak cenionym sidemanem. Od 1963 do 1966 współpracował z formacją kubańsko-amerykańskiego bandlidera Machito. Przez następne dwa lata grał z zespołem klarnecisty Woody’ego Hermana. W 1969 dołączył do składu orkiestry Counta Basiego, z którą grał do 1972. W 1974 został członkiem The New York Jazz Repertory Orchestra. Odbył także europejskie tournée z przedstawieniem teatru muzycznego, pt. The Musical Life of Charlie Parker. Przez całe następne dziesięciolecie był związany z zespołem Dameronia, założonym przez perkusistę Philly'ego Joego Jonesa w hołdzie Taddowi Dameronowi i jego muzyce. Po śmierci Jonesa w 1985 został nieformalnym kierownikiem zespołu. Jednocześnie przez dłuższy czas ponownie pracował z Jacquetem. Założył także i prowadził własną grupę – The Bebop Generation, z którą występował w różnych klubach Nowego Jorku. Na początku lat 90. nagrał w wytwórni Delmark kilka dobrze ocenionych płyt. Jednak ok. 1985 był rzadko widywany. Dopiero po pewnym czasie znajomi dotarli do jego brooklyńskiego domu, w którym żył jak pustelnik, samotny, niedożywiony i ze słabnącym wzrokiem. Będąc człowiekiem dumnym i niezależnym, niechętnie przyjął pomoc finansową ze strony Jazz Foundation of America.