Tymczasem Polacy, mimo niesłychanie trudnych warunków, które panowały w kazamatach, nie zaprzestali oporu. Świece dymne wyrzucano z powrotem na zewnątrz lub rozbijano strzałami karabinowymi. Podczas próby wezwania polskiej załogi do kapitulacji został zastrzelony niemiecki parlamentariusz. Po pewnym czasie z terenu fortu wycofali się niemieccy piechurzy z 3. kompanii I/72 pp. Pozostali tam tylko pionierzy z 3. kompanii Pio.Btl. 88, wsparci kompanią ckm-ów i plutonem dział piechoty.
Tymczasem ranny por. Pietrzyk rozkazał żołnierzom przebijać się do miasta, sam natomiast rozkazał przywiązać się do ckm-u, gdyż zamierzał osłaniać ich odwrót. Brama koszar była jednak częściowo zablokowana i znajdowała się pod niemieckim ostrzałem. Podczas próby jej otwarcia poległo trzech strzelców, a kpr. Stefan Lewandowski został ranny. W pewnym momencie grupa żołnierzy pochodzenia ukraińskiego podniosła bunt, który został szybko stłumiony. Kontynuowanie walki było jednak bezcelowe, tym bardziej że odgłosy kucia wskazywały, że Niemcy zamierzają wysadzić pozostałą część fortu.