Próby odzyskania nawierzchni były jednak skazane na niepowodzenie, gdyż niemiecki ostrzał z górującej nad fortem kamienicy uniemożliwiał polskim żołnierzom utrzymanie się w tym miejscu.
Dowódca Pio.Btl. 88 przeniósł stanowisko dowodzenia na teren fortu, by osobiście kierować jego wysadzeniem. Wkrótce przybyli tam pionierzy z odwodowego 2. plutonu 2. kompanii, wyposażeni w ładunki wybuchowe. Pierwszy ładunek, o wadze 30 kg trotylu, zdetonowano w zachodnim skrzydle koszar, na styku ze ścianą czołową. Eksplozja nie spowodowała jednak przebicia stropu, a jedynie jego pęknięcie. Wkrótce niemieccy pionierzy wykuli nowe otwory w ścianach i zdetonowali trzy stukilogramowe ładunki trotylu (według polskich źródeł nastąpiło to około 11:00). Przez otwory w stropie powstałe na skutek eksplozji, a także przez szyby wentylacyjne, Niemcy wrzucali do środka granaty ręczne, świece dymne i mieszankę łatwopalną (akcją kierował wspomniany oberfeldwebel Krutemeier). Pod gruzami i w płomieniach zginęło około 20 polskich żołnierzy, w tym dwaj dowódcy plutonów: ppor. Domin i ppor. Cichowski.