Zapora Goczałkowice (też: Zapora Goczałkowicka) – zapora wodna na Wiśle we wsi Goczałkowice-Zdrój w powiecie pszczyńskim, w województwie śląskim. Była jednym z największych zadań planu sześcioletniego. Jej wzniesienie w latach 1950–1955 doprowadziło do utworzenia największego sztucznego zbiornika wodnego na południu Polski – Jeziora Goczałkowickiego.
Położenie Zapora została zlokalizowana w km 43+092 tzw. Małej Wisły (licząc od ujścia Przemszy w górę biegu rzeki). Wzniesiono ją na terenie gromady Goczałkowice Zdrój, ok. 2,5 km na zachód od centrum Goczałkowic i ok. 5 km na południowy zachód od centrum Pszczyny.
Historia Pierwsze wzmianki o potrzebie budowy zbiornika wodnego w celu redukcji fali powodziowej na górnej Wiśle pojawiały się już przed 1918 r. Pomysł budowy zapory i zbiornika wodnego na Śląsku zaproponował Gabriel Narutowicz już w latach 20. XX wieku. Temat odżył krótko po zakończeniu II wojny światowej. Rozwój Górnośląskiego Okręgu Przemysłowego i grożący deficyt wody pitnej jak i przemysłowej przyspieszyły w sposób znaczący decyzję o lokalizacji i budowie zbiornika zaporowego w Goczałkowicach.