Obóz pracy w Koninie-Czarkowie, Obóz Zbiorczy Niemieckiego Frontu Pracy nr 23 Konin () – niemiecki nazistowski obóz pracy dla Żydów utworzony w Czarkowie w czasie II wojny światowej, funkcjonujący od marca 1942 do sierpnia 1943 roku.

Historia Pierwotnie obóz podlegał pod Deutsche Reichsbahn, w maju 1942 roku przeszedł pod nadzór Deutsche Arbeitsfront. Więźniowie obozu zmuszani byli do pracy przy budowie i modernizacji szlaków kolejowych na linii Berlin–Poznań–Warszawa–Moskwa. W obozie przebywało około 1000 lub 1100 więźniów, sprowadzonych z gett żydowskich z Gąbina, Gostynina, Jaksic, Poddębic i Sannik.

Obóz składał się z siedmiu baraków otoczonych drutem kolczastym. Pięć baraków przeznaczonych było dla więźniów, a dwa pozostałe przeznaczono na kuchnię, magazyn oraz pomieszczenia policji i komendanta. Na początku funkcjonowania obozu straż obozowa składała się z około pięciu lub sześciu strażników, później załoga została powiększona. Wśród strażników przeważali volksdeutsche. Niektórzy więźniowie obozu pełnili również funkcję więźniów funkcyjnych, więźniowie funkcyjni byli w obozie określani mianem Judenratu. Według relacji ocalałych więźniów, część członków załogi (m.in. magazynier) współpracowała z więźniami, przekazując im informacje z zewnątrz. W ten sposób więźniowie dowiedzieli się m.in.