o powstaniu w getcie warszawskim.
W obozie panowała wysoka śmiertelność, spowodowana głodem, chorobami (m.in. tyfusem), wypadkami przy pracy oraz brutalnością strażników. Ciała zmarłych więźniów grzebane były na cmentarzu parafialnym św. Bartłomieja. Między kwietniem a wrześniem 1942 roku 140 wycieńczonych więźniów wysłano do obozu zagłady w Chełmnie nad Nerem, gdzie zostali zamordowani. W lutym 1943 roku około 130 więźniów wysłano do obozu pracy w Andrzejowie.
Na początku sierpnia 1943 roku w obozie pozostawało około 50–60 więźniów. Zostali oni poinformowani przez magazyniera o planach likwidacji obozu, w związku z czym zawiązała się w obozie konspiracja w celu wywołania zbrojnego buntu. W tym celu zamówiono u rzemieślników w obozie 30 długich noży (wykonano 12), planowano zamordowanie szefa konińskiego Gestapo, komendanta obozu oraz strażników. Ostatecznie zdecydowano się na podpalenie obozu i popełnienie następnie zbiorowego samobójstwa.