W 1884 r. galicyjska C. K. rada szkolna krajowa zorganizowała w Białym Dunajcu filialną szkołę, która mieściła się w prywatnym domu, dzierżawionym na cele oświatowe. W 1889 r. białodunajczanie przystąpili do budowy własnej szkoły. Zlokalizowana ona jest w dolnej części wsi i nosi imię Kazimierza Wielkiego. W 1910 r. wybudowano drugi budynek szkolny, w górnej części wsi, noszący imię św. Jadwigi Królowej Polski. W 1902 r. została założona ochotnicza straż pożarna. W latach 1913–1914 w pensjonacie Teresy Skupień mieszkał Włodzimierz Lenin.
W 1919 r. wybudowano fabrykę tektury korzystającą z energii z turbin wodnych napędzanych siłami potoku Biały Dunajec. W latach 20. XX w. powstał też młyn walcowo-turbinowy. Jeżeli chodzi o administrację kościelną, to Biały Dunajec należał początkowo do parafii nowotarskiej a później do Szaflar. Pod koniec XIX w. białodunajczanie podjęli starania o budowę kościoła. Zostały one uwieńczone powodzeniem dopiero w okresie dwudziestolecia międzywojennego, kiedy to wybudowano kościół oraz ustanowiono w 1938 r. samodzielną parafię p.w. Matki Bożej Królowej Aniołów. Górna część Białego Dunajca (ul. Batorego, ul. gen. Galicy, ul. Miłośników Podhala, ul. Piłsudskiego, ul.