8 grudnia 1919, po powrocie z Serbii do Lwowa, wstąpił do Wojska Polskiego i objął dowództwo 5 kompanii 3 pułku strzelców lwowskich, późniejszego 40 pułku piechoty. 1 stycznia 1919 został w tym oddziale dowódcą I batalionu. Wziął udział we wszystkich walkach pułku na wojnie z Ukraińcami, a później wojnie z bolszewikami. Od 15 do 20 grudnia 1919 pełnił obowiązki dowódcy pułku. Wyróżnił się 18 lutego w walce z bolszewikami o wieś Szrubków i 24 lutego 1920, gdy „energicznym uderzeniem zmusił nieprzyjaciela do wycofania się z Nowokonstantynowa”. Za te czyny męstwa 19 marca 1920 ówczesny dowódca pułku, major Alojzy Łukawski sporządził wniosek na odznaczenie orderem „Virtuti Militari”, w którym napisał:
Wniosek został poparty przez dowódcę X Brygady Piechoty, pułkownika Pawła Szymańskiego, dowódcę 5 Dywizji Piechoty, generała podporucznika Władysława Jędrzejewskiego i dowódcę frontu podolskiego, generała porucznika Wacława Iwaszkiewicza. 31 maja został ranny w bitwie pod Nowochwastowem i do 12 lipca 1920 leczył się w szpitalu we Lwowie. 11 czerwca 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu podpułkownika, w piechocie, w grupie oficerów byłej armii austro-węgierskiej. 20 sierpnia 1920 objął dowództwo 40 pp.