Stanisław Rospond sugeruje, że Bieliny u Długosza w XV w. to Byelyni, czyli. Biełynia, nazwa topograficzna przyrostkiem słowotwórczym -ynia, -yni. Pod wpływem wyrazu bielina oznaczającego to samo co biel, bielica (teren podmokły, torfowisko) zmieniono Biełynię na Bieliny. Możliwe, iż nazwa Bieliny wywodzi się od mokradeł, gdyż do tej pory między obecnymi ulicami: Kielecką, Stawową i Starowiejską istnieje teren zwany Stawem, podmokłym przez cały rok, a w czasie wiosenno-jesiennej aury wręcz bagiennym.
Ludowe przekazy lokalne sugerują zaś, iż nazwa pochodzi od czynności bielenia lnu czy drzew. Inna wskazuje na powiązanie ze sztuką bielenia domostw, stosowaną przed laty.
Historia Początki osady Badania archeologiczne wykazały, że pierwsze ślady osadnictwa człowieka w Bielinach i okolicach pochodzą z epoki kamienia i neolitu. Analiza licznych skupisk żużla żelaznego, znajdującego się na polach wiąże początki miejscowości ze starożytnym hutnictwem żelaza.
Obok archeologicznych prac wykopaliskowych zespołu Kazimierza Bielenina prowadzone były intensywne analizy laboratoryjne. Według nich ustalono chronologię żużla na tzw. okres wpływów rzymskich, a ówczesnych hutników powiązano z przedstawicielami kultury przeworskiej (III w.