p.n.e - V w.n.e).

Rozwój regionu starożytnego, świętokrzyskiego hutnictwa żelaza nastąpił dzięki obecności dwóch czynników: licznych i łatwo dostępnych rud oraz lasów, które dostarczały opału w postaci węgla drzewnego. Wielkość produkcji zagłębia świętokrzyskiego (ok. 5 tys. ton żelaza między I-III w. n.e.) świadczy, że nie była ona przeznaczona na potrzeby miejscowe, ale na eksport. Na początku naszej ery istniała w pobliżu Nowej Słupi faktoria rzymska pośrednicząca w handlu żelazem.

Zanik najstarszego hutnictwa świętokrzyskiego i związanego z nim górnictwa związany był z inwazją plemion Gotów i późniejszą wędrówką ludów spowodowaną najazdem Hunów.

Po pojawieniu się Słowian na terenie Gór Świętokrzyskich, przez kilka kolejnych wieków produkcja żelaza ustała. Wznowienia działalności górniczo-hutniczej nastąpiło ok. X w.n.e. Z tego okresu pochodzą znaleziska żużla, zanotowane przez archeologów na polach w południowej części sołectwa Bieliny Kapitulne.