Po wybuchu II wojny światowej przeniósł się na Politechnikę Lwowską (1939–1941), później studiował też przez rok w w Stalińsku (1942–1943). W połowie 1941 ewakuował się do Kijowa, gdzie wstąpił jako ochotnik do Armii Czerwonej i od lipca do września 1941 walczył na froncie ukraińskim w 25 Batalionie Saperów. Potem przeniesiony do batalionu pracy, pracował jako elektrospawacz w mieście Jurga, następnie na studiach w Stalińsku. Został żołnierzem Ludowego Wojska Polskiego, od stycznia 1944 w randze oficera polityczno-wychowawczego. Od lutego 1945 zastępca dowódcy w 8 Bydgoskiego Pułku Piechoty, od maja 1945 szef w 3 Pomorskiej Dywizji Piechoty im. Tadeusza Kościuszki. W ramach 1 Frontu Białoruskiego przeszedł szlak bojowy od Oki do Berlina. Uczestniczył w walkach o przyczółek czerniakowski, podczas których został ranny.
Od czerwca 1944 należał do Polskiej Partii Robotniczej, od 1948 do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Po powrocie do Polski od marca 1946 starszy instruktor Wydziału Wyszkolenia Głównego Zarządu Polityczno-Wychowawczego Wojska Polskiego. W latach 1948–1951 wicedyrektor Biura Wojskowego w Ministerstwie Poczt i Telegrafów.