thumb|240px|The Louis Armstrong All-Stars – od lewej: Jack Teagarden, Sandy DeSantis, Velma Middleton, Fraser MacPherson, Cozy Cole, Arvell Shaw, Earl Hines i Barney Bigard, 1951 Albany Leon Bigard, ps. „Barney” (ur. 3 marca 1906 w Nowym Orleanie, zm. 27 czerwca 1980 w Culver City) – amerykański klarnecista, saksofonista i bandlider jazzowy.
Życiorys Jego rodzice – Alexander i Emanuella – byli Kreolami. Miał dwóch braci – Alexandra juniora i Sidneya. Od dzieciństwa nazywano go „Barnim”. Jego stryj, Emile, był skrzypkiem jazzowym. Gry na klarnecie oraz teorii muzyki uczył się u znanego w Nowym Orleanie instrumentalisty Lorenza Tio oraz jego stryja „Papy” Tio. Początkowo jednak dał się poznać jako saksofonista tenorowy.
Po występach w kilku grupach w Nowym Orleanie przeniósł się w 1924 do Chicago, gdzie od 1925 do 1927 grał z kornecistą „Kingiem” Oliverem. Ponadto nagrywał z Jelly Roll Mortonem, Johnnym Doddsem i Louisem Armstrongiem. W 1927, po tournée z grupą Olivera, przez krótki czas występował w Charles Elgar’s Creole Orchestra i zespole Luisa Russella. Jeszcze w tym samym roku dołączył do big-bandu Duke’a Ellingtona, w którym głównie grał na klarnecie i bardzo dobrze się odnalazł. Stał się także jego filarem.