Do 1931 orkiestra występowała w nowojorskim Cotton Clubie, a potem przez dziesięć lat nieprzerwanie jeździła w trasy koncertowe. W tym czasie również dokonywała nagrań. Wśród wielu zarejestrowanych utworów, w których grał, i które przeszły do klasyki jazzu, była słynna kompozycja Mood Indigo, napisana przez niego przy udziale Ellingtona. Ponadto sporadycznie nagrywał pod własnym szyldem, m.in. jako Barney Bigard and His Jazzopaters

Zmęczony ciągłymi podróżami z Ellingtonem, w 1942 zamieszkał w Los Angeles i podjął pracę w lokalnym big-bandzie pianisty Freddiego Slacka. Następnie współpracował z grającą jazz nowoorleański Kid Ory’s Creole Orchestra. W tym okresie był także muzykiem studyjnym nagrywającym ścieżki dźwiękowe do filmów hollywoodzkich. Od 1947 do 1955 grał w grupie The Louis Armstrong All-Stars, z którą znów podróżował, koncertując na całym świecie. W latach 1958–1959 współpracował z zespołem perkusisty i wokalisty Cozy’ego Cole’a, kolegi z grupy gwiazd „Satcha”. Następnie w okresie 1960–1961 ponownie grał z Armstrongiem. Po 1962 ograniczył działalność zawodową. Jednak od czasu do czasu koncertował i nagrywał z pianistami Artem Hodesem i Earlem Hinesem, oraz jako lider. Ponadto grał w zespole The Young Men from New Orleans bandżysty Johnny’ego St. Cyra.