Penicillusy stosunkowo duże, asymetryczne, nieregularnie rozgałęzione i mające tendencję do rozbieżności, noszące splątane i nieregularne masy konidiów o długości do 50–75 µm. Odgałęzienia zmienne, zwykle 10–20 µm × 2–2,5 µm, czasami dłuższe, często wyrastające nisko na konidioforze i nie pojawiające się jako integralna część terminalnego penicyllusa. Metule nieliczne w okółkach, około 8–12 × 2–2,5 µm, powszechnie wyrastające na różnych poziomach. Ramiona w skupiskach od 5 do 10, mierzące około 7–8,5 µm × 2–2,5 µm, zdecydowanie zwężone w miejscu tworzenia zarodników. Konidia kuliste do prawie kulistych, o średnicy 2,5–3 µm ze ściankami drobnoziarnistymi, w masie wyglądające na matowo szarozielone.
Kolonie na agarze słodowym o średnicy około 2,5–3 cm, płaskie, o luźnej teksturze, silnie zarodnikujące, z konidioforami wyrastającymi z podłoża.
Występowanie i znaczenie W Polsce podano liczne stanowiska. Wyizolowano go z powietrza, ścian starych budynków, ryzosfery i korzeni jodły pospolitej, brzozy brodawkowatej, daglezji zielonej, pszenicy zwyczajnej. Jest jednym z gatunków powodujących na ścianach i stropach pomieszczeń pleśń. Wytwarza mykotoksynę o nazwie luteoskiryna. Penicillium lanosum rozwija się także na wilgotnej paszy, a spożywanie jej przez zwierzęta powoduje ich choroby, a nawet śmierć.
Przypisy
Kategoria:Kropidlakowate Kategoria:Mykobiota Polski