SM U-118 – niemiecki podwodny stawiacz min typu UE II, będący jednym z 329 okrętów podwodnych służących w Kaiserliche Marine podczas I wojny światowej.
Służba SM U-118 wszedł do służby 8 maja 1918 roku po jego zbudowaniu w stoczni Vulcan-Werke Hamburg und Stettin AG w Hamburgu. Dowodził nim Kapitänleutnant Herbert Stohwasser i dołączył do I Flotylli operującej na wschodnim Atlantyku. Po czterech miesiącach bez zatopienia żadnego statku, 16 września 1918 roku SM U-118 odniósł pierwszy sukces. Około 282 kilometry na północny zachód od przylądka Villano, SM U-118 storpedował i zatopił brytyjski parowiec SS „Wellington”. W następnym miesiącu zatopił swój drugi i ostatni statek, brytyjski zbiornikowiec HMS „Arca”, około 64 kilometry na północny zachód od irlandzkiej wyspy Tory. Rozejm w Compiègne 11 listopada 1918 roku doprowadził do późniejszej kapitulacji Kaiserliche Marine. SM U-118 został poddany aliantom w angielskim Harwich 23 lutego 1919 roku.