W toku wojny wprowadzono szereg zmian w kryteriach przyznawania odznaki: od 4 sierpnia 1944 roku do odznaczenia mogły być zaliczane tylko akcje na linii frontu, podczas gdy walki na tyłach przeciwko partyzantom przyznawano Odznakę za Walkę z Bandami; od 30 sierpnia 1944 roku osoby, które otrzymały złotą odznakę, otrzymywały zazwyczaj również Krzyż Niemiecki w Złocie; a osoby, które otrzymały srebrną odznakę, otrzymywały Krzyż Żelazny I klasy, w obu przypadkach bez potrzeby osobnego uzasadnienia; od 8 października 1944 roku osoby, które otrzymały złotą odznakę, otrzymywały również 21 dni urlopu.
Złota Odznaka za Walkę Wręcz była często postrzegana z większym szacunkiem niż Krzyż Rycerski Krzyża Żelaznego przez niemieckich żołnierzy, a sam Adolf Hitler zastrzegł sobie prawo do osobistego nadawania odznaki tej klasy. Spośród około 18–20 milionów żołnierzy Wehrmachtu i Waffen-SS, 36 400 otrzymało brązową odznakę, 9500 srebrną, a tylko 631 złotą.