gwoździe produkujące dźwięki chromatyczne były lekko zagięte. Podczas gry skrzypce trzymane były w lewej ręce; stabilną pozycję pozwalał utrzymać otwór na palce dłoni w spodniej części korpusu. Smyczek zaopatrzony był w czarne włosie z końskiego ogona, jako sztywniejsze od białego, co czyniło je odpowiedniejszym do przeciągania po metalowych sztyftach. Włosie musiało być obficie natarte kalafonią.

Według włoskiej fundacji , Wilde był bawarskim skrzypkiem przebywającym w latach 1741–1746 w Petersburgu, gdzie pracował dla tamtejszej orkiestry symfonicznej, a wydarzenie z gwoździem i smyczkiem miało miejsce w 1744. Inne źródła, za Engelem, datują wynalazek nagelgeige na 1740; jeszcze inne na około 1750; pozostałe ogólnie na połowę XVIII wieku.

W 1780 pochodzący z Czech, ale bliżej niezidentyfikowany muzyk znany pod imieniem Senal, praktykujący w Wiedniu, udoskonalił skrzypce gwoździowe dodając struny rezonansowe (15 lub 16 sztuk) poprowadzone nad otworem rezonansowym w płycie wierzchniej.

W 1787 niemiecki kompozytor Friedrich Wilhelm Rust opracował jeden utwór kameralny z wykorzystaniem skrzypiec gwoździowych: „Kwartet A-dur na nagelgeige, dwoje skrzypiec i wiolonczelę”.