W 1791 w Bernburgu skonstruowano egzemplarz instrumentu wyposażony w klawiaturę – Nagelclavier. Instrument posiadał natarty kalafonią i napędzany pedałem pas (taśmę), który poprowadzony był w pobliżu pręcików. Naciskanie klawiszy powodowało dociskanie odcinka taśmy do wybranych pręcików, a tarcie – wydobywanie dźwięków.
W XIX wieku konstruowano podobne instrumenty. Jednym z nich był Stockspiel lub Melkharmonica – wyposażony w drewniane pręty i formą przypominający odwrócony do góry nogami stołeczek do dojenia krów, z którego dźwięk wydobywano przy pocieraniu prętów rękawicami natartymi kalafonią.
Do połowy XIX wieku instrument był popularny w niektórych regionach Niemiec i Szwecji, gdzie poddawano go różnym modyfikacjom i usprawniano konstrukcję. Niewielkie możliwości wykonawcze, a zwłaszcza ograniczona kontrola nad czasem trwania dźwięków wydobywających się z metalowych prętów, nie pozwoliły mu zyskać trwałej pozycji w instrumentarium Europy. Według większości źródeł skrzypce gwoździowe zanikły około połowy XIX wieku. W XX wieku pojawiały się podobne instrumenty działające na zasadzie pocierania prętów i konstruowane na własne potrzeby m.in. przez Mauricia Kagela, (), Hala Rammela (triolin), , , oraz .
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne – Paweł Romańczuk, prezentacja skrzypiec gwoździowych – Chris Hirst, prezentacja skrzypiec gwoździowych
Kategoria:Idiofony