Autor nakazuje biskupom diecezji, w których nie ma jeszcze tych instytucji, jak najszybciej je założyć oraz otoczyć je osobistą troską poprzez częste wizytacje, mianowanie odpowiednich nauczycieli i monitorowanie postępów w studiach każdego z seminarzystów.
W rozdziale trzecim papież skupia się na nominacjach proboszczowskich. Nakazuje biskupom wybierać na te stanowiska ludzi, którzy wyróżniają się swoją doktryną, pobożnością, czystością i dobrymi uczynkami. Duchowni ci powinni sprawować nabożeństwa przynajmniej w niedziele i inne święta, wyjaśniać zasady wiary i katechizować dzieci. Zaleca także, aby duchowni mieli kilka dni odpoczynku każdego roku na ćwiczenia duchowe.
Czwarty rozdział poświęcony jest obowiązkowy rezydencji biskupów na terenie swoich diecezji. Papież przypomina wcześniejsze prawa w tym zakresie i napomina biskupów, aby ich nieobecność w diecezji nie trwała dłużej niż trzy miesiące w roku, chyba że istnieje jej przekonujący powód. Przypomina, że to biskup, a nie administrator jest odpowiedzialny za diecezję.