Zagrożony śmiercią udał się do Wittenbergi. Po drodze trafił do Igławy, gdzie zyskał szerokie poparcie. Jednak za namową biskupa ołomunieckiego został aresztowany i z wyroku Ludwika I Jagiellończyka znalazł się w więzieniu. W swojej celi prowadził korespondencję z Lutrem i napisał słynny hymn Es ist das heyl vns kommen her (Bóg dal zbawienie). Jego uwięzienie nie trwało jednak długo. Dzięki protekcji wysoko postawionych osób został uwolniony pod warunkiem, że opuści Morawy.

W 1523 r. Speratus udał się do Wittenbergi, gdzie został serdecznie przyjęty przez Lutra i jego przyjaciół. Było to w czasie, gdy Luter pracował nad stworzeniem hymnów w języku narodowym wiernych, tj. niemieckim. W pierwszym luterańskim kancjonale, tak zwanym (1524), obok tekstów Lutra znalazły się trzy hymny Speratusa.

W 1524 r. z polecenia Lutra przybył do Królewca jako nadworny kaznodzieja Albrechta Hohenzollerna i odegrał znaczącą rolę w opracowaniu zasad organizacji i liturgii (Kirchenordnung) dla luterańskiego Kościoła Prus. Po śmierci biskupa (1529) został postawiony na czele diecezji pomezańskiej, którą administrował (w Marienwerder (Kwidzynie)) od początku 1530 r.