W 1950 roku Junack zaniechał dotychczasowego wiekowego grupowania lasów i przekształcił działalność lasów Gartow na zasady „naturalnej gospodarki leśnej”. Najwyższy priorytet miały kwestie zarządzania gospodarstwem. Nowa koncepcja obejmowała nie tylko konsekwentne pielęgnowaniem istniejących zasobów i uprawę jednołodygową, ale przede wszystkim promocję odnowienia naturalnego, które stopniowo przekształciło się w drugą warstwę drzewostanu. W 1952 roku Junack zlecił inwentaryzację 80-letnich drzewostanów sosnowo-dębowych, stosując tzw. procedurę kontroli wartości opracowaną przez . Na tej podstawie możliwe było wydobycie i wykorzystanie dużych zasobów drewna zgodnie z planem.

Tam, gdzie występowały luki w naturalnym odnowieniu sosny, Junack posadził daglezję, która w ten sposób stała się charakterystycznym gatunkiem drzew mieszanych w lasach Gartow. Do podjęcia tego kroku zachęciło go niewielkie występowanie starszych daglezji w lasach Gartow. Aby ułatwić sadzenie, zastosowano wydrążoną łopatę, za pomocą której można było niedrogo wbić do gruntu dwie sadzonki daglezji z gołym korzeniem oraz bele sosny. Ta wydrążona łopata została opracowana przez jego ojca, Carla Junacka i nadal jest używana w leśnictwie.