O ich przydatności decydował zróżnicowany kształt kostki, której dwie strony były gładkie, trzecia wklęsła, a czwarta wypukła. Ścianki te starożytni gracze oznaczali punktami wartości, z których najniżej (jedynka) liczono ten po stronie wklęsłej, najwyżej (szóstka) – po wypukłej, a na gładkich 3 i 4 punkty, przy czym najlepszy, szóstkowy rzut nazywano „Afrodytą” (u Rzymian – „Wenus”), a najgorszy – „psem” (rzym. canis)Lidia Winniczuk, 1983: Ludzie, zwyczaje i obyczaje starożytnej Grecji i Rzymu. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, s. 416, 434..
Bezspornie najstarsze zastosowania astragali do gier udokumentowane są dla antycznej Grecji, a następnie dla starożytnego RzymuStempin 2012, s. 17.. Na ziemiach polskich ich wykorzystanie znane jest od czasów kultury przeworskiej, a zestawy astragali znajdywano m.in. w grobach przedstawicieli tej kulturyStempin 2012, s. 20, 22.. Były też często stosowane w grach w okresie średniowiecza w EuropieStempin 2012, s. 21..