Pikrynian potasu, 2,4,6-trinitrofenolan potasu – organiczny związek chemiczny z grupy pikrynianów, sól potasowa kwasu pikrynowego. Jest to krystaliczna substancja o barwie żółtoczerwonawej lub zielonej. Jest także materiałem wybuchowym inicjującym. Bezwodny pikrynian potasu tworzy kryształy o strukturze rombowej.
Historia Pikrynian potasu został po raz pierwszy otrzymany w postaci zanieczyszczonej przez niemieckiego aptekarza i alchemika Johanna Rudolfa Glaubera w połowie XVII wieku poprzez rozpuszczenie drewna w kwasie azotowym i zobojętnienie węglanem potasu.
Pikrynian potasu jest zazwyczaj otrzymywany w wyniku zobojętnienia kwasu pikrynowego węglanem potasu. W przemyśle jest stosowany od lat 60. XIX wieku.
Pikrynian potasu oraz kwas pikrynowy były dawniej używane w materiałach pirotechnicznych do wywoływania efektów piszczałkowych, ale odkąd opracowano mieszanki nie zawierające inicjujących materiałów wybuchowych, nie są już stosowane w tej branży. Jego główne zastosowania obejmowały następujące funkcje:
składnik materiałów wybuchowych (wraz z azotanem potasu i węglem drzewnym), ładunek miotający (z tymi samymi substancjami, co w tzw. poudre Dessignole (dosł. prochu Dessignole’a), stosowanym przez francuską marynarkę wojenną w latach 70.