XIX wieku), ładunek zapalający (wraz z pikrynianem ołowiu i chloranem potasu).
Opis Pikrynian potasu nie jest zbyt silnym materiałem wybuchowym, lecz jest w pewnym stopniu wrażliwy na wstrząsy. W kontakcie z płomieniem ulega deflagracji z głośnym hukiem. W przypadku zapłonu w zamkniętej przestrzeni nastąpi detonacja. Jest bardziej wrażliwy niż kwas pikrynowy.
W kontakcie z metalami (np. ołowiem, wapniem, żelazem) pikrynian potasu, podobnie jak pikrynian amonu i kwas pikrynowy, tworzy pikryniany tych metali, które często są jeszcze bardziej niebezpiecznymi materiałami wybuchowymi, o jeszcze wyższej wrażliwości. Należy zatem nie doprowadzać kontaktu pikrynianów z takimi materiałami.
Pikrynian potasu służy do określania stężenia niejonowych surfaktantów w wodzie; substancje wykrywalne tą metodą nazywane są substancjami czynnymi pikrynianu potasu (ang. PPAS od potassium picrate active substances).
Reakcje Podobnie jak inne pikryniany, pikrynian potasu można uzyskać przez zobojętnienie kwasu pikrynowego odpowiednim węglanem.
Ponieważ kwas pikrynowy jest słabo rozpuszczalny w wodzie, reakcję należy przeprowadzić w odpowiednim rozpuszczalniku, np. metanolu.