Największa ilość ozdób metalowych spośród tych, które występowały na Śląsku Cieszyńskim, zdobiła strój Jacków jabłonkowskich. Ten rodzaj stroju zanikł jednak na przełomie XIX i XX wieku. Drugim pod względem ilości i wartości ozdób, bogatym w filigran cieszyński strojem jest strój cieszyński, który najczęściej składał się z: hoczków, pasa, napierśnika, spinki i klamrę (do kaftanów), a całość ozdób mogła ważyć nawet 1,5 kg.
Hoczek, to zapinka służąca do sznurowania kobiecego gorsetu, czyli żywotka. Każda taka zapinka składa się z dwóch części – ozdobnej płytki oraz kółeczek, przez które dawniej przewlekano wstążki do zawiązywania gorsetu. Do jednego gorsetu przyszywano zawsze jednakowe „hoczki”, w liczbie od 4 do 12. Hoczki wytwarzano trzema podstawowymi technikami. Najczęściej używano odlewanych, potem przyszła moda na wytłaczane, a następnie w użytkowanie weszły filigranowe zwane „ręcznymi” lub „filigrańskimi”. Mniej więcej od początku XX w. hoczki służyły już tylko do ozdabiania tego elementu stroju (nie spinały żywotka łańcuszkiem).