Getto w Koźminku – getto żydowskie utworzone podczas II wojny światowej w Koźminku. Historia Na przełomie listopada i grudnia 1939 roku większość Żydów mieszkających w Koźminku przesiedlono do Generalnego Gubernatorstwa. W lutym 1940 roku do miasta trafiło około 1300 Żydów z powiatu Kalisch, których zakwaterowania odmówiły władze getta łódzkiego. Żydzi pochodzili w większości z obozu przejściowego urządzonego w hali targowej w Kaliszu. Kolejnych Żydów deportowano do Koźminka ze Stawiszyna i Ostrowa Kaliskiego. Wraz z przybyciem tych Żydów w Koźminku rozpoczęło działalność getto otwarte. W getciu utworzono Judenrat, na czele którego stanął Landau, oraz policję żydowską. Działał także urząd pracy, którego kierownikiem był Haftke.

Getto obejmowało jedną ulicę oraz plac przy którym stała synagoga. W getcie panowało przeludnienie (miało w nim przebywać około 2900 osób) oraz słabe warunki sanitarne, jedynym lekarzem był dr Szalit, a chorzy z getta wysyłani byli do szpitala działającego w kaliskim getcie. Więźniowie zatrudniani byli w pracy rzemieślniczej, na roli oraz przy robotach drogowych. Kilkuset Żydów z getta zostało wysłanych do obozu pracy w Opatówku.