Getto zostało zamknięte w październiku 1940 roku.
Pierwszym komendantem getta był Niemiec Büchler, według relacji ocalałych więźniów getta często wchodził on pijany do getta i katował napotkanych Żydów. Getta pilnowało także trzech niemieckich żandarmów. Od wiosny 1941 roku osobą odpowiedzialną za funkcjonowanie getta był Ferdinand Göhler, podczas jego urzędowania warunki w getcie znacząco się pogorszyły, zmniejszono wówczas racje żywnościowe, szerzyły się także choroby, m.in. tyfus. Żydom skonfiskowano także wszystkie przedmioty wartościowe.
Likwidacja getta We wrześniu 1941 roku około 200 młodych Żydów zostało wysłanych do pracy na roli w okolicach Poznania. Jesienią 1941 roku w getcie uwięzionych było prawdopodobnie około 1500 Żydów. 26 listopada 1941 roku rozpoczęto akcję deportacyjną Żydów. Jednostki SS i policji wkroczyły na teren getta, Żydzi byli zbierani na placu przed synagogą i poddawani selekcji. Wybrani ładowani byli do czarnych ciężarówek, będących prawdopodobnie mobilnymi komorami gazowymi. Ofiary przewożono następni do lasu w okolicach wsi Jedlec, gdzie grzebano zwłoki. Akcję przeprowadzili prawdopodobnie członkowie Sonderkommando Lange pod dowództwem Herberta Langego.