Wygląd tanpury porównywany jest do innych typowych dla kultury południowo-azjatyckiej instrumentów: rabaabu, viny, tanburu, sitaru i pandory. W literaturze znaleźć można opisy regionalnych typów tanpury oraz ich pojedynczych egzemplarzy. Instrumenty te mają kilka cech wspólnych: półkuliste pudło rezonansowe, długą, pozbawioną progów szyjkę, oraz cztery metalowe struny rozciągnięte między przytwierdzonym do pudła mostkiem a pokaźnymi kołkami zamocowanymi u końca szyjki.
Korpus instrumentu – pudło rezonansowe – wykonany jest z drewna lub w tańszych instrumentach, z wydrążonego owocu tykwy. Średnica dochodzi do 40 cm, a we współcześnie budowanych instrumentach bywa większa. Do budowy korpusów z tykwy wykorzystuje się m.in. owoce tykwy pospolitej; dla większych, współcześnie wytwarzanych instrumentów wykorzystuje się owoce tykwy sprowadzane z Zanzibaru. Według Popleya najlepsze korpusy drewniane wytwarzano z chlebowca. Od wierzchniej strony pudło przykryte jest płytą rezonansową: płaską, lekko lub mocno wypukłą. Niektóre egzemplarze mają małej średnicy otwory rezonansowe, które rozmieszczone są na płycie w ornamentalnych seriach.