Według Daya (1891), najlepsze jakościowo tanpury konstruowano w Tańdźawurze. Podobnie recenzował , dodając, że na północy w Lucknow i Rampur. Współcześnie, znanym ośrodkiem produkcji jest w stanie Maharasztra, a tradycja lutnicza podtrzymywana jest w mniejszych ośrodkach, miasteczkach i wioskach, na zasadzie przekazywania wiedzy z pokolenia na pokolenie.
Współcześnie, krótka tanpura bywa wykorzystywana w muzyce instrumentalnej. Jej burdonową funkcję zastępuje się czasami mechanicznymi i elektronicznymi instrumentami o nazwie . Te mechaniczne skonstruowane są na zasadzie organów wyposażonych w stroiki przelotowe. Niektórzy lutnicy podejmują próby skonstruowania bardziej rozbudowanych wariantów tanpury. Jednym z nich jest kinnar – tanpura z dodatkowym, kulistym pudłem rezonansowym zamontowanym u góry szyjki, z pięcioma strunami głównymi i kilkoma rezonansowymi poprowadzonymi wewnątrz wydrążonej szyjki. Tego typu innowacje nie znajdują jednak zainteresowania wśród muzyków. Produkuje się również tanpury elektryczne, przydatne podczas ćwiczeń.
Budowa thumb|Tanpura XX-wieczna thumb|Podstawek tanpury z nićmi intonacyjnymi