Za sprawą pomysłu prezesa tarnowskiego oddziału Stowarzyszenia Elektryków Polskich (SEP), Henryka Ziemnickiego, lokalne oddziały organizacji technicznych zaczęły dążyć do uzyskania własnej, dobrze ulokowanej siedziby. Już w 1978 roku podmioty związane z Naczelną Organizacją Techniczną (NOT) podjęły decyzję o przeznaczeniu kamienic przy Rynku 10 oraz 11 na cele przyszłego Domu Technika. Władze Tarnowa przekazały zatem kamienicę na potrzeby wojewódzkiego oddziału NOT-u; organizacji ostatecznie nie udało się pozyskać kamienicy przy Rynku 11.
W latach 1978–1986 lub 1979–1985 (właściwie od 1982 roku) krakowskie Pracownie Konserwacji Zabytków przeprowadziły gruntowny remont konserwatorski całego obiektu. Zrekonstruowano wtedy polichromię wnętrza oraz rozebrano zbędne obiekty, w tym zachodnią oficynę. Remont ten był częścią procesu adaptacji kamienicy do celów NOT-u.
15 listopada 1985 roku zorganizowano oficjalne, uroczyste otwarcie Domu Technika w obecności władz lokalnych oraz przedstawicieli organizacji, w tym Zarządu Głównego SEP.
W 1995 roku budynek został wpisany do rejestru zabytków nieruchomych ówczesnego województwa tarnowskiego (nr rejestru A-383 z dnia 4 maja 1995 roku).