W tych latach trwał jednocześnie spór z proboszczem adamowskim (lokalna parafia) o utracone przezeń dziesięciny. mały|lewo|Wnętrze z ołtarzem mały|lewo|240x240px|Chór i organy 26 września 1659 biskup Andrzej Trzebicki oficjalnie erygował konwent, liczący wówczas sześciu ojców i trzech braci. W tym samym roku powołano pierwszego formalnego przeora, którym został ojciec Brokard Pastwiński. Dziesięciolecia następne były okresem rozkwitu wspólnoty. Finansowo wspierali konwent Krasińscy, Stoińscy (Mikołaj i Adam Stoińscy byli tu przeorami), Eufrozyna Firlejówna, żona podczaszego lubelskiego, Szymon Rusiecki, właściciel Turzystwa, Anna Zwolińska, Marianna Lasocka, starościna lubelska, Teresa Pieniążkowa, wojewodzina sieradzka, Michał Krasowski, cześnik warszawski, Henryk Firlej i Piotr Rozwadowski, kanonicy krakowscy, Jan Kuropatnicki, kasztelan biecki, Eleonora Ludwika Rzewuska, wojewodzina bełska, czy Ludwik Żebrowski, stolnik i notariusz grodzki stężycki. Majątek klasztorny stał się na tyle znaczny, że kapituła prowincjalna poleciła klasztorowi gułowskiemu w 1661 wspierać konwent lubelski i warszawski.